چشمک بزن چراغ  ِ خیابان  ِ عاشقی !

در بهت ِ  چشم  ِمرغ  ِغزلخوان ِ عاشقی

شاید بهار هم  ، شبی از دوردست  ِخویش

تن در دهد به سوز ِ زمستان  ِ عاشقی

قدری بخند در شب دلگیر ِ  چشم من

برقی بزن ستاره ی خندان عاشقی !

عیسی بیا که وقت دمیدن رسیده است

بر پیکر ِ  الهه ی بی جان عاشقی

اینجا نشسته ام و تنم شسته می شود

با بغض های ابر ِ  بهاران ِ عاشقی

گاهی نظر به چشم  ِ پر از شور ِ زندگیت

گاهی به سوی قبر ِ شهیدان ِ  عاشقی

در خواب ِ  گریه های خودم غرق  می شوم

این رعد و برق هرشب و باران  ِ عاشقی

ای کاش بعد  ِ مـُردن  ِ من  ، دوستان  ِمن

دفنم کنند در غزلستان  ِ عاشقی

        خواهش از بهر ستم خواهی انسان مکن

عشق در سینه نگهدار و هیچ فاش مگو

      چون که تاریک است این راه و از آن یاد مکن

عشق آیینه قلب است در آن زنگی نیست

         لیک این جمله نگهدار و عنوان مکن

در درون مایه عشقت ز جفا دوری کن

       آشکارا زین سخن هیچ کجا یاد مکن

اگر از بهر کسی در عشق مردی. مردی

         ورنه از جورو جفا عشق فریاد مکن

نمي دانم......را بـر چه کاغذي بنويسم که هرگز پاره نشود.

بـرچـه گلـي بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود.

بـر چه ديواري بنويسم که هرگز پاک نشود.

بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود .

وسرانجام بـر چه قلـبي بنويسم که هـرگز سـنگ نشود

به کسانی که می گفتند عاشقی دیوانگی است می خندیدم

به آنان که عاشقانی مجنون و دیوانه بودند می خندیدم

به عاشقانی که ازدوری می گریستند می خندیدم

به آنان که بیمار عشق بودند می خندیدم

چون نمی دانم درد عشق چیست

اکنون هم عاشقی دیوانه ام هم گریان


چون با دیدن چشمان زیبایت

اسیر درد بی درمان عشق شدم

                                         تو این شب غریب کسی به فکر ما نبود

تو این دیار بی کسی هیچ کس دل سوزمون نبود

حالا تو هم تنهام نذار ' نذار که تنها ببمونم

تو این شهر شلوغ چه کار کنم نمیدونم

ولی این و یادت باشه هر جا باشی دوست دارم

حتی اگر هم یادی از من نکنی بازم میگم دوست دارم

خدانگهدار عزیز خوشت باشه که هستی

چون دوست من تو هستی

برات دعا میکنم , برات دعا میکنم

یک چیزی تو دلم هست میگه بازم میایی

خدا کنه درست باشه دل میگه میایی

گر چه نزدیکم بهت ولی دلم تنگه برات

نمی دنم چه کار کنم دوست دارم

دوست دارم...!

شعر عاشقانه ی ابدی

اگر برای تو شعری عاشقانه بخوانم

این شعر تا ابد با تو خواهد زیست

حتی وقتی که من دیگر نباشم

یا وقتی که دیگر میان ما عشقی نباشد

شعر عاشقانه بیشتر از آدمها می ماند

عاشقانت تو را ترک می کنند

اما شعر عاشقانه

همیشه با تو خواهد بود

پس بگذار برایت شعری عاشقانه بخوانم!

شعری از اعماق جان٫

که مرا به یاد تو آورد......

شعری که همیشه با تو بماند

اون چشم زرد کهربا       اون دل که از بدی جدا

اون شعر و حرف و غزلها      اون قلب پاک و بی ریا

اون بوسه های یادگار       اون حرفهای ماندگار

اون خنده ها زیر بارون     اون دست گرم و مهربون

از شب و ماه قشنگتری       از فرشته ها تو سرتری

عزیز من دوستت دارم       تو شب فقط تو رو دارم

اگه با تموم اين خاطره ها
تو همين دفتر عشق جام بيزاري بعد اون ديگه نه من مال من
نه تو تکيه گاه اين شکستگي
بيا عاشق بمونيم کنار هم
نگو از اين نرسيدن خسته ام
نگو از اين نرسيدن خسته ام

 ما به هم نمي رسيم آخر بازي همينه
آخر عشق دوتا خط موازي همينه
ما به هم نمي رسيم
من و تو مثل دو تا خط موازي مي مونيم
که توي دفتر عشق اسير شديم
نرسيديم به هم آخر شب
تو همون دفتر کهنه پير شديم
با هم و کنار هم روز ها گذشت
دستاي من نرسيده به دست تو
مي دونم که ما به هم نمي رسيم
اگه با شکست من شکست تو
اگه من بشکنم،تو بي خيال
بگذري و تنهام بذاري

دوست دارم با ترنم باران چشمانم و شيوايي نيايش هاي

 شبانه ام ترانه اي بسازم که عشق و اميد به  

زندگاني را بار ديگر در وجودم زنده کند

و شعاعي از آفتاب نگاهت را بر قلب تاريک

و اندوهبار من بتاباند

و

غرور و غفلت را از جانم بستاند

      

  آسمونآرزومون پره از ابرای تیره

لالایی واست بخونم تا شاید خوابت بگیره

اگه از خواب نپریدی توی خاب خدا رو دیدی

یه جوری بپرس ازش که دلامون چرا اسیره

باز کهچشاتو نبستی ببینم بازکه نشستی

می دونم یه جوری هستی که دلت از همه سیره

اما بهتر بدونی طبق اصل مهربونی

دل واسه عاشق نبودن راه نداره نا گزیره

خیلی سخته میوه های کال و چیدن

به خدا کم غصه ای نیست چند روزی تورو ندیدن...

ای کاش باران بودم تا غبار غمهایت را می شستم ...

کاش نسیم بودم تا صورتت را نوازش می کردم...

 کاش گل بودم تا غنچه هایم را تقدیمت می کردم ....

اما افسوس نه بارانم نه نسیم و نه گل ...

اما هرچه که هستم تا اخرین نفس به یادتم...

پس مرا در خاطرت نکش ...

اول از همه برايت آرزو مي كنم كه عاشق شوي،
 و اگر هستي ، كسي هم به تو عشق بورزد،
  و اگر اينگونه نيست ، تنهاييت كوتاه باشد،
   و پس از تنهاييت ، نفرت از كسي نيابي

عشق را از ماهی بیاموز

که چه بی پایان آب را

پر از بوسه های بی پاسخ میکند

ای دوست پریشان وپریشانم کن

مستم کن ومحوم کن و ویرانم کن

یک شعله زجلوه های شور انگیزت

در من زن و کوه آتش افشانم کن

ترسم آخر زغم عشق تو دیوانه شوم

بی خود از خود شوم وراهی میخانه شوم

آنقدر بنوشم که شوم مست وخراب

نه دگر دوست شناسم نه دگر جام شراب

دلم دریاچه ی اندوه ودرده

نگاهم کوچه خاموش وسرده

ببین این لحظه های بی تو بودن

   به شهر کوچک قلبم چه کرده

زندگی زیباست ای زیبا پسند

      زنده اندیشان به زیبایی رسند

وحدس می زنم شبی مرا جواب می کنی

وقصد کوچک دل مراخراب می کنی

سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای

ولی برای رفتنت عجب شتابی می کنی

من از کنار پنجره تو را نگاه می کنم

وتو به نام دیگری مرا خطاب می کنی

چه ساده در ازای یک نگاه پاک * ماندنی

هزارمرتبه مرا از خجالت آب می کنی

به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام

تو کمتر از غریبه هم مرا خطاب می کنی

                     و کاش گفته بودی از همان نگاه اولت

                     که بعد من دوباره دوست انتخاب می کنی

                                دوستت دارم...

بین این همه غریبه

تو به اشنا میمونی

حرف های تلخی که دارم

من نگفته تو میدونی

من پر از حرفهای تازه

عاشق گفتنو گفتن

تو با درد من غریبی

اما تشنه ی شنیدن

غریبه 

درآسمان نیلی قلبم

قصری خواهم ساخت

وتو در میان آن جای

خوهم داد وجاده ای ابریشمی

کوتاهی را از این قصر خواهم

کشید که به قلب تو می رسد

که نشانه ی سال دوستی

                            من توست

درانتظار تو چشم انتظار خواهم ماند

خیال نکن که بی خیال ازتو و روزگارتم

                                         به فکرتم *به یادتم*زنده به انتظارتم

عشق مگر چیست بهاری شدن

                                      در نظر یادت قناری شدن

عشق نگاهی به پس پردهاست

                                    عشق نگاهی به فردا پرده هاست

                منتظر*عاشق*تنها*دوستت دارم...

زندگی چیست

بگو ساختن است *سوختن است

شعله برافروختن است*دل باختن است

                  وعاشق شدن است

                                          وزندگی یعنی همین...

بیادر لحظه های بی قراری

                                 به یاد غصه مجنون بخوانم

بیا دل های عاشق رابگیرم

                                  که شایدردی از قلبش بیابیم

اگر چه غصه دل درازاست

                                  بیا به آرزو عادت نماییم 

بیا با آسمان پیمان ببندیم

                               که تا او هست ما هم با وفا ییم

بیا...

بیا آیینه ی چشمان من باش

                                  کویی تشنه ام باران من باش

صفایت میزبان سایه ام است

                                   خودت هم لحظه مهمان من باش

                         بیا...

گریه کردم تا بدونی زندگی بی غم نمی شود

  اگه دستمو بگیری از غرورت کم نمی شد    

 ساکت وصبوره عاشق وقتی حوصله نداری    

یش حرفای دل من حرف عشق وکم می یاری 

خوغون تلخه وسرده وقتی قهری با دل من

کاش چشمات یه جاده می زداز دل تو تا دل من 

ای که لحظه هام وبردی تو خیالت به اسیری 

                                                          نکنه بیایی دوباره بهونه ی تازه بگیری   

                                                         من سبد سبد صداقت به دل تو هدیه کردم

                                                         نکنه بخوای بگی که می رم وبر نمی گردم

خوب می دونی نمی تو نم بی چشات دووم بیارم

از تو واون دل سنگت گله دارم ... گله دارم...  

سالی که نکوست از بهرش یداستیاری که با وفاست  از وقارش پیداست 

دو چیز را در جهان دوست دارم اول گل سرخ وبعد تورا

                                                               گل سرخ را برای تو وتو را برای همیشه

                    تو در قلبم چنان شعلعی که خاموشت نخواهم کرد

مرا صد بار اگر از خود برانی دوستت دارم

به زندان جمائت هم کشانی دوستت دارم

                                             به بیش خلق اگر نتوان حدیث عشق را گفتن  

                                                 درون سینه ی تنهایی دوستت دارم...   

صدایم کن تو ای تنها ترانه

          جدایم کن ز اندوه زمانه

                   صدایم کن صدایت بی معماست

                            جدایم کن که دستان تو زیباست

                                      صدایم کن توای معنی دریا

                                                جدایم  کن  زامواج  بلاها

                                                          صدایم کن توای سبزینه دل

                                                                   جدایم کن از این گرداب مشکل

                                                                            صدایم کن زامواج بی صدایی

                                                                                      جدایم  کن  ز آواز جدایی

                                                                                              صدایم کن به یاد یه قناری

                                            جدایم کن زهر کس که توخواهی

با تو...

                       با تو اگر باشم

                                   ترسی از مردن ندارم

               لحظه هام پر می شد از تو

                                  وقت غم خوردن ندارم

غم دیدار تو مرا همچو گلی در وجود پروانه پژمرده کرده پس با من بیا تا

با هم در آرامش دلنواز مانند دو عاشق از دریاهای بی رحمی گذر کنیم و

قلبهای یکدیگر را سکوتی از مهر همانند دو گل زیبا در آغوش بکشیم

شب ظلمت سر خواهد آمد وما یکدیگر رادر روی مهر در آغوش خواهیم

کشید ای الهه ی عشق من صبح رابیاد تو آغاز می کنم وشب را بیاد تو و نگاه های

معصومانت پایان می دهم .

شب تا سحر گریه کردم کسی چیزی نگفت

تا مرحمی باشد برای دل شکسته من

چی بگم که خیلی تنهاممیدونی یاری ندارم

چی بگم که غیر غصه دیگه دلداری ندارم

هیچ کس پا نمیذارهبه سراچه ی خیالم

هیچ کسی نداد جوابماین سوال بی جوابم

هر کی اومد دو سه روزیاز دلم بازیچه ای ساخت

دلم هم مثل عروسکساده بود دل به دلش باخت

گله وگلایه ای  نیستبی وفایی رسم عشقه

بی وفایی رسم عشقه

عاشقا تنها می موننتنهایی مرام عشقه

تنهایی مرام عشقه

من

پری کوچک غمگینی را

می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

ودلش را در یک نی لبک چوبین

می نوازد آرام آرام

 پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد

وسحر گاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

غریبه

من به دو چیز عشق می ورزم یکی تو دیگری وجودتو

به دو چیز اعتقاد دارم یکی خدا ودیگری تو

من دراین دنیا دو چیز می خواهم یکی تو ودیگری خوشبختی تو

من این دنیا را برای دو چیز می خوام

یکی تو دیگری با تو موندن 

 عشق ایستادن زیر بارون وخیس شدن با هم نیست . عشق آن است که یکی چتر شود و     

                                دیگری هرگز نفهمد که چرا خیس نشد...                                         

در خواب ناز بودم شبی

             دیدم کسی در می زند

                         در را گشودم روی او

                                  دیدم غم است در میزند

ای دوستان بی وفا

         از غم بیاموزید وفا....

                 غم با همه بیگانگی

                              هرشب به من سر میزند

می خوام از دوست داشتن بگم

از دوست داشتن تو وخودم بگم

دوست داشتن برای من یه واژه بود

مثل موج تو دریا سر گردون بود

به وقت تنهایی سرغش میرفتم

وقت خوشی فراموشش می کردم

تو روز ای ابری

پشت پنجره واسی آدم برفی بیچاره

دل می سوزوندم

چون خودمو مثل اون تو حصار می دیدم

وقت بهار

دنبالت می گشتم

دنبال ادای دوست داشتن  گلها

زیر بارون می رقصیدم

اما هیچی ازش نمی فهمیدم

اما با اومدن تو

همه چیز عوض شد

رنگ گلها

خواب زندگی

رنگ دیگی شد

دفتر مشقم هر شب با اسم تو پر شد

رنگ نقاشیهایم رنگ چشمای تو شد

شبا تو خواب رویای من

نوازش دستهای گرم تو شد

تو خواب و بیداری

توزندگی و رویا

فقط یه آرزوی کوچیک دارم

یه آرزوی کوچیک و محال دارم