اون چشم زرد کهربا       اون دل که از بدی جدا

اون شعر و حرف و غزلها      اون قلب پاک و بی ریا

اون بوسه های یادگار       اون حرفهای ماندگار

اون خنده ها زیر بارون     اون دست گرم و مهربون

از شب و ماه قشنگتری       از فرشته ها تو سرتری

عزیز من دوستت دارم       تو شب فقط تو رو دارم

اگه با تموم اين خاطره ها
تو همين دفتر عشق جام بيزاري بعد اون ديگه نه من مال من
نه تو تکيه گاه اين شکستگي
بيا عاشق بمونيم کنار هم
نگو از اين نرسيدن خسته ام
نگو از اين نرسيدن خسته ام

 ما به هم نمي رسيم آخر بازي همينه
آخر عشق دوتا خط موازي همينه
ما به هم نمي رسيم
من و تو مثل دو تا خط موازي مي مونيم
که توي دفتر عشق اسير شديم
نرسيديم به هم آخر شب
تو همون دفتر کهنه پير شديم
با هم و کنار هم روز ها گذشت
دستاي من نرسيده به دست تو
مي دونم که ما به هم نمي رسيم
اگه با شکست من شکست تو
اگه من بشکنم،تو بي خيال
بگذري و تنهام بذاري

دوست دارم با ترنم باران چشمانم و شيوايي نيايش هاي

 شبانه ام ترانه اي بسازم که عشق و اميد به  

زندگاني را بار ديگر در وجودم زنده کند

و شعاعي از آفتاب نگاهت را بر قلب تاريک

و اندوهبار من بتاباند

و

غرور و غفلت را از جانم بستاند

      

  آسمونآرزومون پره از ابرای تیره

لالایی واست بخونم تا شاید خوابت بگیره

اگه از خواب نپریدی توی خاب خدا رو دیدی

یه جوری بپرس ازش که دلامون چرا اسیره

باز کهچشاتو نبستی ببینم بازکه نشستی

می دونم یه جوری هستی که دلت از همه سیره

اما بهتر بدونی طبق اصل مهربونی

دل واسه عاشق نبودن راه نداره نا گزیره

خیلی سخته میوه های کال و چیدن

به خدا کم غصه ای نیست چند روزی تورو ندیدن...

ای کاش باران بودم تا غبار غمهایت را می شستم ...

کاش نسیم بودم تا صورتت را نوازش می کردم...

 کاش گل بودم تا غنچه هایم را تقدیمت می کردم ....

اما افسوس نه بارانم نه نسیم و نه گل ...

اما هرچه که هستم تا اخرین نفس به یادتم...

پس مرا در خاطرت نکش ...

اول از همه برايت آرزو مي كنم كه عاشق شوي،
 و اگر هستي ، كسي هم به تو عشق بورزد،
  و اگر اينگونه نيست ، تنهاييت كوتاه باشد،
   و پس از تنهاييت ، نفرت از كسي نيابي

عشق را از ماهی بیاموز

که چه بی پایان آب را

پر از بوسه های بی پاسخ میکند

ای دوست پریشان وپریشانم کن

مستم کن ومحوم کن و ویرانم کن

یک شعله زجلوه های شور انگیزت

در من زن و کوه آتش افشانم کن

ترسم آخر زغم عشق تو دیوانه شوم

بی خود از خود شوم وراهی میخانه شوم

آنقدر بنوشم که شوم مست وخراب

نه دگر دوست شناسم نه دگر جام شراب

دلم دریاچه ی اندوه ودرده

نگاهم کوچه خاموش وسرده

ببین این لحظه های بی تو بودن

   به شهر کوچک قلبم چه کرده

زندگی زیباست ای زیبا پسند

      زنده اندیشان به زیبایی رسند

وحدس می زنم شبی مرا جواب می کنی

وقصد کوچک دل مراخراب می کنی

سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای

ولی برای رفتنت عجب شتابی می کنی

من از کنار پنجره تو را نگاه می کنم

وتو به نام دیگری مرا خطاب می کنی

چه ساده در ازای یک نگاه پاک * ماندنی

هزارمرتبه مرا از خجالت آب می کنی

به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام

تو کمتر از غریبه هم مرا خطاب می کنی

                     و کاش گفته بودی از همان نگاه اولت

                     که بعد من دوباره دوست انتخاب می کنی

                                دوستت دارم...

بین این همه غریبه

تو به اشنا میمونی

حرف های تلخی که دارم

من نگفته تو میدونی

من پر از حرفهای تازه

عاشق گفتنو گفتن

تو با درد من غریبی

اما تشنه ی شنیدن

غریبه 

درآسمان نیلی قلبم

قصری خواهم ساخت

وتو در میان آن جای

خوهم داد وجاده ای ابریشمی

کوتاهی را از این قصر خواهم

کشید که به قلب تو می رسد

که نشانه ی سال دوستی

                            من توست

درانتظار تو چشم انتظار خواهم ماند

خیال نکن که بی خیال ازتو و روزگارتم

                                         به فکرتم *به یادتم*زنده به انتظارتم

عشق مگر چیست بهاری شدن

                                      در نظر یادت قناری شدن

عشق نگاهی به پس پردهاست

                                    عشق نگاهی به فردا پرده هاست

                منتظر*عاشق*تنها*دوستت دارم...

زندگی چیست

بگو ساختن است *سوختن است

شعله برافروختن است*دل باختن است

                  وعاشق شدن است

                                          وزندگی یعنی همین...

بیادر لحظه های بی قراری

                                 به یاد غصه مجنون بخوانم

بیا دل های عاشق رابگیرم

                                  که شایدردی از قلبش بیابیم

اگر چه غصه دل درازاست

                                  بیا به آرزو عادت نماییم 

بیا با آسمان پیمان ببندیم

                               که تا او هست ما هم با وفا ییم

بیا...

بیا آیینه ی چشمان من باش

                                  کویی تشنه ام باران من باش

صفایت میزبان سایه ام است

                                   خودت هم لحظه مهمان من باش

                         بیا...

گریه کردم تا بدونی زندگی بی غم نمی شود

  اگه دستمو بگیری از غرورت کم نمی شد    

 ساکت وصبوره عاشق وقتی حوصله نداری    

یش حرفای دل من حرف عشق وکم می یاری 

خوغون تلخه وسرده وقتی قهری با دل من

کاش چشمات یه جاده می زداز دل تو تا دل من 

ای که لحظه هام وبردی تو خیالت به اسیری 

                                                          نکنه بیایی دوباره بهونه ی تازه بگیری   

                                                         من سبد سبد صداقت به دل تو هدیه کردم

                                                         نکنه بخوای بگی که می رم وبر نمی گردم

خوب می دونی نمی تو نم بی چشات دووم بیارم

از تو واون دل سنگت گله دارم ... گله دارم...  

سالی که نکوست از بهرش یداستیاری که با وفاست  از وقارش پیداست 

دو چیز را در جهان دوست دارم اول گل سرخ وبعد تورا

                                                               گل سرخ را برای تو وتو را برای همیشه

                    تو در قلبم چنان شعلعی که خاموشت نخواهم کرد

مرا صد بار اگر از خود برانی دوستت دارم

به زندان جمائت هم کشانی دوستت دارم

                                             به بیش خلق اگر نتوان حدیث عشق را گفتن  

                                                 درون سینه ی تنهایی دوستت دارم...